Door Henk Uijting, organisator van het eerste uur.

Onze geschiedenis

Een onderdeel waarmee de toen zeer verse dorpsvereniging veel goodwill behaalde. Al enige tijd waren enkele inwoners in Driel zeer betrokken bij de dorpsgemeenschap en zochten naar
mogelijkheden dit verder te ontwikkelen. Het initiatief lag in de toen zeer nieuwe en jonge wijk de Oldenhof. Daar woonden enkele nieuwkomers die zonder schroom de handen ineen sloegen en prachtige plannen smeedden voor nieuwe impulsen in en voor Driel. In het begin met argusogen bekeken en dat was gedurende de eerste Speelweek meteen verdwenen. We kregen veel toeschouwers van ouders die hun kinderen brachten en bleven kijken. De dag er op kwamen sommige ouders/grootouders al met een pak koffie of koekjes aanzetten voor de vrijwilligers. Het jaar daar op kwamen al neefjes en nichtjes van buiten Driel logeren bij hun Drielse familie en waren zij overdag op het Speelweekterrein. "Dan heurde je nog us wa anders as Driels."

Wat begon als huiskameroverleg in de nieuwbouwwijk Oldenhof resulteerde in een perfect draaiboek waarvan nog niemand het resultaat kende, laat staan zich er een voorstelling van kon maken. Wie waren het; een ICT-er, een fysicus, een notarieel secretaresse, een administratief medewerker, chauffeur en huisvrouwen. Door de Dorpkrant waren er al diverse contacten in het dorp gelegd, een netwerk was in opbouw. Een van de Oldenhofse bewoners was een beroepskracht in het cultureelwerk en kon veel kennis en ervaring inbrengen waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. In dat eerste jaar was zij ook zelf gedurende de Speelweek met raad en daad aanwezig.
De meisjesschool was weg en het terrein midden in dorp tussen Kerk- en Casimirstraat was ideaal. Daarnaast het oude vertrouwde parochiehuis waar limonadesiroop werd aangelengd, koffie gezet, geknutseld, geverfd, de Speelweekkrant werd gedrukt (gestencild, wat de jongeren nu eerst nog moeten opzoeken op google) en de Speelweek burgemeester die week na zijn verkiezing zetelde.

Elke ochtend en namiddag, voor en na de activiteiten was er vrijwilligersoverleg boven in het Parochiehuis. Was iedereen er? Was alles goed verlopen? Wat morgen te doen en wat moest er nog gebeuren die avond en door wie? Vele uren voordat maar een kind een voet op het terrein zette waren de vrijwilligers al bezig geweest; met een vrachtauto van een Drielse ondernemer hout halen in Oosterbeek voor het huttenbouwen, regelen van gaspitten en koffiezetapparatuur, boodschappen doen bij de groothandel, ophalen van vlaggenmasten, kortom alles wat we gratis ergens konden ophalen was meer dan welkom.

De aantallen van de bezoekers was telkens weer een grote verrassing, zo veel en stijgend die week. Iedereen was verrast over waar dan al die kinderen waren, iedereen zag slechts een deel bij zijn of haar activiteit. Het was dan ook een zeer voldaan gevoel dat na weer zo’n vermoeiende dag te horen.
We begonnen met een minimaal aantal vrijwilligers, niet wetende dat het bezoekersaantal zo groot zou zijn. Maar gelukkig groeide dit gedurende de week met mensen die zich spontaan meldden of die werden aangeklampt doo dat ze iets te lang bleven staan toekijken. Enkele jaren later werden voormalig bezoekers welkome en ervaren vrijwilligers. De Speelweek is voor velen van hen dan ook een reden geweest om actief te blijven in een vorm van vrijwilligerswerk of cultureelwerk.